De tijd gaat snel!

Het was weer een bijzondere week, waarin ik het weer heel druk had met van alles en nog wat. Ik had jullie verteld dat ik naar hockeytraining ging, en het was echt super leuk! Een heel gezellig team, wat prima kon hockeyen, en het was gewoon weer heerlijk om training te krijgen.

Het is zo leuk om met heel veel mensen op een campus te wonen. De gezelligheid van al die mensen die altijd met elkaar zitten, waardoor iedereen super goede vrienden wordt. In de tijd dat ik hier ben is iedereen zoveel closer geworden met elkaar. Ik kan nu al heerlijk met een aantal mensen op een terrasje zitten en uren praten. Mijn Engels gaat ook steeds beter. Af en toe loop ik echt dramatisch vast in een zin, maar meestal gaat het gelukkig goed. Er is hier bijna elke dag iemand jarig, we zingen dan niet alleen Happy Birthday, maar ook minstens 15 andere versies van Happy Birthday.

De school is heel anders dan het VWO. Je hebt hier 6 verschillende groepen waar je een aantal vakken uit mag kiezen. Je kiest 3 vakken op Higher Level (6 uur in de week) en 3 vakken Standard Level (4 uur in de week). Dit zijn mijn vakken:
Group 1 – Language A: Dutch HL
Group 2 – Second language: English HL
Group 3 – Humanities: History HL
Group 4 – Science: ESS SL
Group 5 – Mathematics: Math SL
Group 6 – The arts / of iets anders: Geography SL

De lessen zijn heel anders dan op Laar & Berg. De docenten zijn heel erg goed. Ik heb voor Engels geen goede docent, maar voor de rest van de vakken zijn de lessen echt goed. Wanneer een docent goed les geeft, is de les ook een stuk leuker. Er worden heel veel interessante filmpjes laten zien, waar iedereen dan op zijn eigen manier op reageert. We keken met ESS bijvoorbeeld het filmpje: the girl who made the world silent. Dit is een speech van een meisje van 15 jaar, het is zo’n onwijs indrukwekkende speech. Ik raad het zeker aan om hem te bekijken op youtube. Wiskunde is best wel moeilijk, vooral door het Engels. Alle termen heb ik altijd in het Nederlands geleerd, dus het is heel anders om nu ineens les te krijgen in het Engels.

Af en toe is het ook best raar om hier te zijn. Eergisteren ging ik even in m’n eentje een brief posten. En terwijl ik naar de brievenbus liep was ik een beetje aan het nadenken over alles wat er gaande is. Ik miste mijn familie en de rust. Ik ben die avond toen met wat mensen gaan praten en iedereen begrijpt het zo goed. We hebben het toen nog heel gezellig gehad, en ik was het al weer snel allemaal vergeten. Iedereen hier heeft er last van, dus iedereen begrijpt het ook, wat super fijn is.

Ik vertelde jullie vorige week over TEDxYouth @ Maastricht waar ik me voor opgegeven had. Afgelopen week kwam Asad (Pakistan) naar me toe. Hij zei dat hij iets voor me had. Ik had geen flauw idee wat het zal zijn, en toen haalde hij een brief tevoorschijn waarin stond dat ik was geselecteerd om mee te helpen met de organisatie. Ik was er super blij mee! Er waren 23 firsties die zich hadden opgegeven en er mochten maar 6 of 7 firsties meedoen. Ik had echt niet verwacht dat ik zal worden uitgekozen, het is echt een hele eer dat ik ben uitgekozen. Donderdag hebben we Introduction Dinner, ik ben heel benieuwd wat er daar gaat gebeuren. Voor MUN ben ik helaas niet uitgekozen, ze gaven voorrang aan de mensen die in de zesde zaten en die al ervaring hadden. Ik voldeed helaas niet aan deze criteria. Maar er komen nog veel meer MUN evenementen, dus ik hoop dat ik daar wel aan mee mag doen.

Zaterdag was het Peace One Day, wat echt super leuk was! Om 12 uur ging ik met ongeveer 30 andere naar de stad om daar allerlei verschillende dingen te doen. We zijn eerst naar de boekhandel geweest, waar we Imagine van John Lennon en een ander lied hebben gezongen. Dit deden we samen met een koor en het was helemaal super! De boekhandel is gemaakt in een kerk, waardoor het geluid heel mooi was. De dirigent leefde zich helemaal in in de muziek, wat heel leuk was. Ik stond naast een meisje uit Libia. Ze vertelde dat dit zo veel voor haar betekende, zij leeft vaak in oorlog. Ze vond het zo bijzonder om in die boekhandel te staan, waardoor ik het ook weer veel bijzonderder vond. Na het zingen in de boekhandel zijn we gaan zingen op straat. Later hadden we een workshop in een verlaten pand, wat heel gezellig was. Het allerleukste was denk ik de avond. Na het eten gingen we met z’n alle de vlagen van onze landen halen en de sfeer was zo goed! Iedereen was aan het zwaaien met hun vlaggen. Hun land aan het gillen, en foto’s aan het maken. Ik kwam de meest ingewikkelde vlaggen met verschillende figuren tegen. En opnieuw heb ik weer een aantal nieuwe landen leren kennen.

Deze week hebben we officieel de huizen geopend. We hebben drie huizen en ze het… tumtumtumtummmm: Willem-Alexander, Nelson Mandela en Kurt Hahn huis. De huizen werden geopend met een speech van Peter, de directeur van de school. Ik kwam er tijdens deze speech achter dat er 94 verschillende nationaliteiten op UWC Maastricht zitten. Echt onwijs veel en heel bijzonder om elke dag met zo veel verschillende mensen op 1 campus te zijn!

Elke firstyear heeft een IB buddy. Dit is een second year die je helpt met alles wat je je kan bedenken. Het is traditie dat je IB Buddy zich op een bijzondere manier introduceert. Mijn IB buddy had allerlei brieven verstopt door de hele  school. Na elke brief kwam ik meer te weten over mijn IB Buddy. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het Kristina was. Ik ken haar nog niet heel goed, maar ik denk dat ik heel veel geluk heb met haar als IB Buddy.

Heel veel liefs,
Mies

P.S. Op de eerste dag heeft de Regionale Televisie een filmpje gemaakt van UWC Maastricht. Je kunt op dit filmpje zien waar ik woon. http://www.l1.nl/video/united-world-college-opent-deuren-6-sep-2013#.Uir0eNLIajV

AfbeeldingAfbeelding

AfbeeldingAfbeelding

Advertenties

Het normale leven gaat weer beginnen

Vandaag is school officieel  begonnen. We hebben ons rooster, boeken en mentor toegewezen gekregen. Al mijn schriften en pennen liggen klaar om gebruikt te worden. Ik ben klaar voor IB!

Vanochtend moesten we met z’n alle om 8.10 op school zijn. We moesten vroeg opstaan, maar dat vond ik eigenlijk soort van leuk. De drukte in de badkamer, en het gejuich van mijn Italiaanse bathroommate Ileana als er weer een douche vrij was. Ik heb een prima rooster. De lessen zijn hier heel anders dan op het Laar & Berg. Iedereen let hier op en doet zijn best. De lessen worden daardoor ook een stuk interessanter, omdat er discussies ontstaan. Ik kan er nu nog niet heel veel over vertellen, maar volgende week zal ik meer vertellen over de lessen.

De afgelopen week heb ik weer heel veel gedaan. Nieuwe mensen leren kennen, leuke gesprekken gehad, meer geleerd over UWC en af en toe mezelf wat rust gegund. Afgelopen week heb ik Oxie ontmoet. Een jongen uit Kongo die geen woord Engels praat. We communiceren via handgebaren en google translate, maar het is altijd heel gezellig. Ik ben aan het einde van de dag altijd redelijk moe van al het Engels om me heen, ik vind het heel knap dat hij zo goed z’n best doet om Engels te leren. Het is namelijk heel moeilijk als je niet kan communiceren met andere. Ik leer Oxie nu steeds beter kennen. Hij vertelde dat zijn moeder wilde dat hij dokter moest worden, daarom moest hij een bepaald vakkenpakket nemen. Maar hij vond het helemaal niet zo geweldig om dokter te worden, het is in zijn cultuur veel minder vrij dan bij ons. Voor een jongen als Oxie is het daarom ook geweldig om zijn school af te mogen maken op UWC.

Ook hebben we veel speurtochten gedaan deze week. Maastricht is echt een hele leuke stad! Ik ben er nu een paar keer geweest, en de sfeer is super. De terrasjes, de mooie winkels en de mooie gebouwen. Heel erg leuk.

We hebben heel wat workshops gedaan over verschillende onderwerpen. Ik vond vooral de workshop over de UWC values heel bijzonder (je kunt de values vinden bij het kopje ‘UWC?’). Deze workshops werden gegeven door leerlingen, en dit deden ze allemaal zo goed. Hier organiseren de leerlingen eigenlijk bijna alles, wat heel leuk is! Daarbij, kunnen ze ook nog eens heel erg goed organiseren en presentaties geven. Elke presentatie had een boodschap, soms waren het hele diepzinnige boodschappen. Maar het was ook vaak een makkelijkere, maar hele belangrijke boodschap, zoals dankjewel zeggen. Toen ik de values een jaar geleden las, vond ik het allemaal heel bijzonder, maar had ik nooit verwacht dat deze values ook echt bereikt zouden worden. Zonder dat iemand het doorheeft, worden deze values namelijk elke dag bereikt, wat echt geweldig is!

Deze week heb ik ook motivatie brieven geschreven voor Model United Nations en TEDx Youth @ Maastricht. Model United Nations is een nabootsing van de United Nations, waar leerlingen van over de hele wereld naartoe komen om te debatteren over verschillende gebeurtenissen. Het lijkt mij super leuk om daar deel vanuit te maken, maar er zijn op UWC heel veel mensen die dat willen. Ik heb daarom goed mijn best gedaan op mijn motivatiebrief. Ook heb ik een brief geschreven voor TEDx, dit is een project waar mensen ideeën delen. Dit moet gebeuren in een presentatie van ongeveer 10 minuten. Dit jaar hebben UWC leerlingen bedacht om dit evenement voor jongeren te organiseren. Aangezien dit een groot project is, waar mensen uit verschillende landen naartoe komen. Hebben ze een team nodig. Ik hoop dat ik in dit team kan komen.

Vorige week schreef ik dat we naar de burgemeester zouden gaan. Maar dat was een week verplaatst, dus ik kom nu net terug. Het was in het stadhuis van Maastricht. Een prachtig stadhuis in het midden van de stad. We werden daar heel chique ontvangen. De burgemeester was heel aardig, en was echt geïnteresseerd in ons. Hij stelde vragen en wilde graag een aantal keer langs komen op college. Ik ben samen met Desire (Uganda) terug gelopen naar het college. Zij vertelde mij over haar thuissituatie. Ze woont in een huis met 16 andere, af en toe gaat er eentje weg, en af en toe komen er weer een paar bij. Zij vertelde hierover alsof het heel normaal is. Ook vertelde ze dat het in Uganda helemaal niet raar is als je ouders overlijden. Desire kent haar biologische vader niet, ze praat heel open over alles wat er in haar leven omgaat. Het is heel bijzonder om te zien hoe verschillend alles is.

Ik heb deze week veel gehockeyd. Ik ben 3 keer naar de hockeyclub geweest, de hockeyclub zit naast de campus dus dat is heel fijn. Het is heerlijk om weer even te hockeyen. Mijn houseparent (zij zorgen dat alles op onze verdieping een beetje goed gaat) is coach van Heren 1. Hij heeft gezorgd dat ik straks mee mag trainen met Dames 4. Ik ga daarom dit bericht maar eens afsluiten, anders ben ik te laat.

Liefs,
Mies

Websites:
MUN – http://www.munish.nl/
TEDx Youth @ Maastricht – http://tedxyouthmaastricht.com/Feestje op first floor Met Oxie Onno Hoes & Desire Speurtocht

Jahoorrr, ik ben er!

Ik ben nu 5 dagen in Maastricht en het is super leuk! Ik weet niet precies wat ik verwacht had van UWC, maar het is zo bijzonder wat iedereen hier doet. Ik zal een kort verslag doen van wat ik allemaal gedaan heb:

Toen ik donderdag aankwam liet Illeana (Italy) mijn kamer zien. Ik zit in de kamer met T’kia (Trinidad & Tobago), Juliette (Kongo) en Mana (Iran). Het is heel gezellig en je bent al heel erg snel heel close samen. Ik heb mijn deel van de kamer heel leuk versierd met super veel foto’s en kaartjes. De eerste dag heb ik een beetje kennis gemaakt met iedereen, iedereen was super aardig en gastvrij. Maar de namen.. De namen die je hier tegen komt zijn echt onbegrijpelijk, maar na 5 dagen beginnen de 124 namen enigszins normaal te worden. Al ken ik natuurlijk nog heel veel mensen totaal niet. Aan het begin was alles een beetje onwennig. Heel veel mensen waren moe van de reis, en je kent echt niemand. Je wist niet echt waar je samen over moest praten, maar dat is gedurende de tijd gelukkig heel anders geworden. 

Vrijdag hadden we een fair over alle subjects en een placement test voor English and math. Engels ging nog best prima, maar math was echt een drama. Vanmiddag hoor ik de uitslag, en we zullen zien wat mijn cijfers zijn. Na de placement tests ben ik gewoon een beetje met iedereen gaan praten en dat was heel gezellig! Voor zo veel mensen is Nederland heel anders dan hun thuis. Ze begrijpen niet wat er hier allemaal gaande is. Gisteren vroeg een meisje aan mij waar ze water vandaan kon halen, ik vertelde haar over de kraan, maar ze kon het gewoon niet begrijpen. Eerst durfde ze ook niet te drinken, maar nu is ze er redelijk aan gewend. Het is heel bijzonder om te zien hoe verschillend iedereen overal mee omgaat. 

Zaterdagavond hadden we een talentshow, en het was zo super leuk! Ik zat naast Desire (Uganda), T’kia (Trinidad & Tobago), Tatoo (Zuid-Afrika) en Sophie. Sommige acts waren super gaaf, Erik (USA) kon bijvoorbeeld heel goed touwtjespringen. Hij bleef maar salto’s en dingen doen terwijl hij ondertussen ook nog aan het touwtjespringen was. Er is ook een bollywood club, hun dans was heel leuk en vrolijk. Maar er waren bijvoorbeeld ook 2 jongens uit Armenie, die hun volkslied gingen zingen. Na een paar zinnen vergaten ze de tekst, maar dat maakte het juist alleen maar veel leuker. Na de talentshow hadden we een feest, iedereen hier kan zo goed dansen, echt ongelofelijk!

Gisteren hadden we een geweldige dag! Het begon met een sportcompetitie, waar ik natuurlijk weer veel te fanatiek aan meedeed, maar het was echt super! Heel veel jongens spelen voetbal op hun blote voeten of slippers. Ik ben telkens heel bang dat ze zich verwonden, maar zij blijken er vrede mee te hebben. Na de sportcompetitie heb ik mensen leren fietsen, en dat was zooo leuk. Een deel van de school heeft nooit op een fiets gezeten. Ik heb redelijk veel gerend en opzich leren ze het om te fietsen. Ze zijn alleen maar aan het fietsen over het plein, maar wanneer ze in het verkeer zijn is het een heel ander verhaal. Opstappen en stoppen is sowieso een drama, maar de verkeersregels zijn al helemaal apart. Het is nu allemaal nog even wennen, maar ik denk dat het heel erg vooruit gaat. 

Gisteravond had ik een hele gezellige avond. We hebben gedanst op Marokkaanse muziek, we hebben heel veel gepraat, gelachen, en nieuwe mensen leren kennen. Ik ga nu de stad in om de burgemeester van Maastricht te onmoeten, Onno Hoes, de man van Albert Verlinde. Ik heb er zin in! Tot snel 🙂

Liefs,
Mies