Selectie

Informatiedag in Utrecht

Hallo allemaal,

Vandaag was het tijd voor de infodag. Samen met mijn moeder zat ik vroeg in de auto. Ik had er heel veel zin in, en was heel erg benieuwd wat ik allemaal te horen zou krijgen.

Toen we aankwamen in Utrecht was de sfeer direct al goed. Overal stonden kraampjes van alle colleges. We wandelden overal langs, vooral India sprak mij heel erg aan. Ik hoorde leuke verhalen over helpen in weeshuizen en ik was direct erg enthousiast. We liepen langs de rest van de kraampjes die ook allemaal super leuk klonken.
Ik kwam al snel Cathelijne, Beau, Johannes en Beau tegen. Zij zitten ook op het Laar & Berg en wilde net als ik heel graag naar het UWC. Ook kwam ik Emma tegen. Ik ken haar van hockey en we hebben het altijd erg gezellig. Ik wist niet dat Emma ook erg graag naar UWC wilde, dus dat was erg toevallig. Emma haar vader had op UWC Wales gezeten, en vertelde veel leuke verhalen.

Na een tijdje werden we de collegezaal binnen geroepen. We zochten een plekje en iedereen zat redelijk om zich heen te kijken. Toen begon alles. Eerst stelde heel veel alumni zich voor en daarna begon de presentatie. De presentatie was heel erg leuk en nuttig. Ik vond vooral het verhaal van Julie en Hans heel erg leuk. Zij vertelde over een normale dag op UWC. Die er eigenlijk niet was. Hans en Julie vertelde heel leuk en ik kreeg na dat verhaal nog meer zin om naar een UWC te gaan.

Na de lunchpauze maakte we een wereldreis lang alle kraampjes van de colleges. Dit was leuk maar redelijk chaotisch. Het leukste vond ik dat iedereen zo positief was en met zo veel plezier vertelde over hun ervaringen. Iedereen was zo vrolijk, waardoor de sfeer heel erg goed was. Tijdens de wereldreis kwam ik ook nog een meisje tegen die ik ken van VJK (een zomerkamp). Het was erg toevallig om haar tegen te komen en weer even bij te praten.

Op de terugweg naar huis bleef ik maar door praten. Mama was gelukkig heel erg positief.

Op naar de eerste ronde!

Liefs,
Mies

Ronde 1: Schrijven, schrijven en nog meer schrijven 

Hallo allemaal,

Helaas kan niet iedereen aangenomen worden op een United World College. Je gaat door een lang selectieproces, die bestaat uit 3 rondes.

Samen met vier andere leerlingen van mijn school begon ik vol goede moed aan de eerste ronde. Ik had verwacht dat ik een aantal vragen moest invullen, maar het waren er toch redelijk veel. Ook waren de vragen best moeilijk, waardoor ik er veel tijd in heb gestoken (wat ik natuurlijk 100% over heb voor UWC). De vragen gingen over mijn persoonlijkheid, maar ook over mijn vrije tijd. Daarbij waren er ook vragen zoals: Wat is jou perfecte wereld? Wat kan jij UWC brengen? etc. etc. We moesten ook een essay schrijven, hier had ik niet heel erg veel problemen mee, omdat ik goed wist waarom ik naar het UWC wilde.

Toen ik alle formulieren minstens 20x opnieuw had doorgelezen en alles af had. Moesten ook mijn mentor en een leraar naar keuze een vragenformulier invullen. Dit hebben mevrouw Mohrmann en mevrouw Sluman voor mij gedaan. Daar wil ik jullie nogmaals heel erg voor bedanken! Heel erg fijn! Als laatste heeft mijn vader nog een formulier ingevuld.

Toen ik dit hele pakketje af had, heb ik samen met Kayla DE brief op de post gedaan. Dit was erg spannend, maar na een hoop gelach heb ik onder het toezicht van een aantal toeschouwers ‘mijn toekomst’ in de brievenbus gedaan.

Afbeelding

En daarna begon het vreselijkste van de hele selectieprocedure: wachten. Tijdens het wachten bleef ik maar blogs lezen, filmpjes kijken, de UWC site bezoeken. En dat alles 10x opnieuw. Op de powerpoint die we gezien hadden op de informatiedag stond dat we de uitslag een bepaalde datum zouden krijgen (ik weet de datum niet meer precies). Uitgerekend die dag zat ik heel de dag in de auto naar skivakantie. De reis leek wel eeuwen te duren. Maar toen we aankwamen rende ik naar binnen en opende mijn mail: helemaal niks, nada, nothing. De volgende dagen kreeg ik ook niets te horen. Totdat ik donderdag op rechtsboven in mijn scherm zag: UWC. Ik schrok enorm, want had eigenlijk geen mail verwacht. Ik las de eerste regel en sprong op. Yessss! Door naar de volgende ronde! Ik rende naar beneden waar mijn familie zat. Mijn dag kon niet meer stuk!

Ik ben helemaal klaar voor de tweede ronde!

Liefs,
Mies

Afbeelding

Ronde 2: Gezellig dagje Utrecht!

Hallo allemaal,

De tweede ronde was echt heel erg leuk! Een super leuke dag, waarin je veel leert en heel veel nieuwe en leuke mensen ontmoet.

De tweede ronde was op University College Utrecht. Een grote campus waar ik direct de weg al kwijt was. Gelukkig kwamen we een aantal mensen tegen die ook naar de selectiedag kwamen, dus hebben we samen naar de juiste locatie gezocht. Ik maakte daar direct kennis met Chris (UWC Adriatic). Het was snel gezellig en we liepen naar binnen.

Daar lieten we een foto maken en dronken we iets. Al snel begon de dag met een korte introductie van Alexander. We hebben toen heel erg veel gedaan.

We moesten eerst op een rij gaan staan, dit moest op alfabetische volgorde. Dit was erg handig, zodat we direct een beetje de namen konden leren. We deden dit ook op schoenmaat, wat vooral heel grappig was. Na deze opdracht werden we in groepjes verdeeld, en moesten we onszelf voorstellen aan de hand van een object wat we hadden meegenomen. Ik had een hockeybal meegenomen, omdat ik met veel plezier hockey speel en training geef. Maar ook omdat een bal staat voor samenspel en nieuwe contacten. Wanneer er ergens een bal ligt, komt er al snel een fanatiek spel uit voort. Waar ik altijd heel erg van geniet.

De volgende opdracht was erg lastig. We hadden drie groepen die overal ergens anders zaten. Elke groep had een vel papier die we niet van elkaar mochten zien. Maar we moesten wel samen een passende tekening maken. We hadden 4 rondes van 8 minuten. Tussendoor konden we telkens 3 minuten met de andere groepen bespreken. Tijdens de opdracht ging het best goed, we hadden goede communicatie en het tekenen ging goed. Maar toen we uiteindelijk de drie vellen aan elkaar plakte, leek het helemaal nergens op. Dit was jammer, maar dit liet wel zien dat we allemaal iets te snel aan de slag gingen. Terwijl je eigenlijk eerst een goed plan moet maken, voordat je weet wat je gaat doen. Toch vond ik dit een erg leuke opdracht.

Na deze opdracht hadden we het debat. Ik had me hier goed op voorbereid. Het ging over de oorlog tussen Israel en Palestina. Het ging best goed, en ik realiseerde me toen hoe geweldig het zal zijn als je daar met mensen zat, die daar echt dichtbij zijn geweest en daar heel veel ove weten en over nadenken.

We hadden een redelijk serieuze ochtend gehad, dus het was toen tijd voor een dansworkshop. Hier konden we lekker gek doen en lachen. Er staan namelijk heel de tijd selecteurs met papiertjes naast je. Dit is aan het begin best raar, maar na een tijd vergeet je het een beetje. ‘S middags hadden we een hele lekkere lunch, waar ik meer mensen heb ontmoet en leuke gesprekken heb gehad.

Na de lunch werden we weer in groepjes ingedeeld en moesten we een toneelstukje maken over Europa. Ondertussen werden er af en toe mensen meegenomen voor een interview. Wij hadden al snel een leuk idee over pizzabakker Pablo, die langs alle Europese colleges gaat. Na een tijdje kwam een andere groep ons helpen. Zij deden het over Afrika, dus besloten we om er ook nog een serieus deel bij te voegen en ook aandacht te besteden aan de apartheid en Nelson Mandela.

Toen werd ik opgehaald voor het interview. Ik vond het interview best lastig, omdat ik geen idee had of mijn antwoorden ‘goed’ waren. Daarbij moest ik af en toe even goed nadenken, waardoor er wat pijnlijke stiltes ontstonden. Ik was hier dus niet helemaal zeker over. Maar het ging erg snel voorbij, waardoor ik lekker even naar de opvang kon. Daar heb ik even bijgepraat en iets gedronken. Toen mocht ik weer verder met ons toneelstuk.

Aan het eind van de dag heeft iedereen de toneelstukjes gedaan. Het was leuk om te zien hoe verschillend alle toneelstukjes waren. Ik vond het een hele leuke dag en ik hoopte natuurlijk dat ik naar de volgende ronde mocht.

———————————————————————————————

Pfoee, die toets is afgelopen. Nog 1 toets te gaan en dan is die toetsweek eindelijk helemaal klaar. Ik zat in de aula en had totaal geen mail verwacht. Toch pakte ik mijn telefoon en zag boven in mijn scherm. Mail van UWC. Titel: Gefeliciteerd je bent door. Jaaaaaaa, ik ben dooooorr! Ik stond te springen in de aula. Volgens mij keek iedereen naar me, maar op dat moment maakte het me helemaal niks uit. Ik was gewoon door naar de derde ronde! Dit had ik nooit mogen dromen!

Nog 1 ronde te gaan!

Liefs,
Mies

foto-2

Ronde 3: Het interview

Hallo allemaal,

De derde ronde was het interview. Een interview van 45 minuten. Het was niet zomaar een interview, want deze laatste ronde zal bepalen of ik naar een UWC mocht! Het interview was met 3 selecteurs (meestal 4, maar er was iemand ziek). Mijn interview was met een kinderpsycholoog, een vader van iemand die op een UWC had gezeten en Gerco. Gerco gaf structuur aan het gesprek. Wat af en toe wel heel fijn was.

Het begon eigenlijk allemaal met de zenuwen. Zenuwen, zenuwen en nog meer zenuwen. Ik weet niet precies waarom je er zo zenuwachtig voor bent, want je hoeft alleen maar een aantal antwoorden te geven op een aantal vragen. Een aantal vragen? Nee, het waren niet zomaar vragen. De moeilijkste en meest onmogelijke vragen wisten de selecteurs te kiezen. Wanneer er een moeilijke vraag geweest was, dan kwam de volgende je alweer tegemoet. Ik weet ook niet meer wat ik allemaal voor antwoorden heb gegeven. Ik weet wel dat de vragen die ik verwacht had er niet kwamen. Ik heb in 3 kwartier ook nog nooit zoveel gepraat. Gelukkig had ik van Marjolein een glaasje water gekregen, wat heel erg hielp. Toen het interview was afgelopen liep ik naar buiten en ging daar in de opvang zitten. Een opvang waar Yousra, Veere en Eileen zaten. Ik ging  op de bank zitten en besefte me dat ik nu niets meer kon doen, behalve wachten. Ik praatte wat met alle anderen en dacht nog eens wat na over alle vragen, die ik ongeveer al vergeten was. Ik herinner me alleen nog dat ik vooral heel erg rustig was, terwijl ik normaal op dit soort momenten juist heel erg veel wil praten. wist gewoon niet wat ik moest doen.

Na wat rust ben ik naar huis gegaan en heb ik daar alleen nog maar aan UWC gedacht. Vragen die ik anders had moeten beantwoorden, rare dingen die ik gezegd had en nog honderduizend andere dingen. Maar er was iets wat ik het allerliefst wilde weten: of ik het verlossende telefoontje zal krijgen…

 

*TringgggTringggg*

Samen met mama was ik op 17 april het interview van (toen nog) Prins Willem-Alexander en Prinses Maxima aan het kijken. Toen er opeens een onbekend nummer belde. Ik geloofde nauwelijks dat dit UWC kon zijn, en nam op:

– Hallo, met Mies Bos

– Hallo Mies, met Gerco, ken je me nog?

Mijn hart begon razend snel te kloppen en het gesprek ging verder

– Tuurlijk ken ik je nog!

– Ik ga jou heel erg blij maken want jij gaat volgend jaar naar UWC.

– Yeahhhh! Heel erg bedankt!

– Maarrr

Toen wist ik dat ik voor Maastricht was geselecteerd. Wat het heel erg raar maakte. Ik had namelijk verwacht om in het buitenland te komen. Aan het begin vond ik het heel erg jammer. Maar na het ontmoeten van mijn super lieve co-year Sophie, het ontmoeten van mijn Arubaanse vriend Jonathan en later de geweldige beursuitreiking heb ik er op dit moment veel zin in!

Liefs,
Mies

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s